No diggity, no dimes (II)

De Indiana Joanna in mij had dit verhaal graag vervolgd met de woorden: “De gevonden munt was echter NIKS vergeleken met de Heilige Graal die ik de dag erna vond op de grond van mijn meetje!” Maar eilaas, zo gigantisch spectaculair was mijn andere vondst niet.

Mijn moeder was wel mee. Ze had in de voormiddag een beetje gedronken (ik mag dat zeggen, want ze leest dat hier toch niet) en was bijgevolg snel te overtuigen om voor mij op de uitkijk te staan terwijl ik aan het graven sloeg. Ik had namelijk geen toelating om het betreffend stuk grond te betreden, laat staan erin te delven. En ja, daarbij heb ik één van de regels van het metaaldetecteren schaamteloos aan mijn laars gelapt. Ik ben er niet bepaald trots op, maar er was niemand in de buurt en ik dacht dat ze mij de toegang gingen weigeren enal. Desperate times call for desperate measures. Dus met mijn moeder op de uitkijk, begon ik aan de exploratie. Veel gepiep, maar enkel bij de hoge tonen stak ik mijn spade in de grond. No time voor dilly-dallying!

Op een bepaalde plaats was het signaal sterk. Maar echt belachelijk sterk. Na een kwartier graven (een lastige opdracht voor iemand die graag SNEL! en VEEL! resultaat wil) vond ik..

WAIT FOR IT!

.. een verroeste spade. Jawel. Mocht Alanis Morrissette mee geweest zijn, ze zou er terstond een liedje over geschreven hebben. Enigszins teleurgesteld haalde ik de spade uit de put en ging nog eens met mijn machine over de put en tot mijn verbazing zat er blijkbaar nòg iets in de grond. Dit meerbepaald:

flaming bomba-“Kijk ma!”

– (weinig enthousiast) “Nen knop.”

– “Met nen pot sanserveria’s op precies!”

In haar ogen las ik de boodschap: “Kunnen we dan nu terug naar huis gaan?” en ook ik zat zo goed als door mijn voorraad adrenaline heen, edus werd terug huiswaarts getrokken. We dachten beiden dat de knoop gewoon een knoop was, maar mijn moeder wou hem toch eens schoonmaken. Just for kicks. En opeens verscheen op de achterkant de inscriptie: “A M & Cie.”

Now this is where the story gets interesting. Eén google-raadpleging later kwam ik te weten dat AM & Cie een Frans bedrijf was dat op volle toeren draaide tijdens de eerste wereldoorlog en haar soldaten voorzag van de nodige insignes. Deze knoop werd gedragen door leden van de Franse infanterie en wat ik zag als een pot sanserveria’s was in feite een vlammende granaat. De term ‘awesome sauce’ dekt naar mijn mening de lading hier slechts halvelings. Of ben ik gewoon een HEEL! ENTHOUSIAST! PERSOON! wat betreft oude dingen uit de grond halen?

Ik kan het niet laten, maar al die geschiedenis, en al die mensen en plaatsen met hun verhalen; iek kieck daaroep. En het feit dat er ooit zulken soldaten en Romeinen rondgelopen hebben op plaatsen waar ik soms flaneer, ik vind dat geweldig. En gij?

4 responses to “No diggity, no dimes (II)

  1. Sunnymoon

    Ik ook! ( maar ik zou dan de hele bang zijn dat ik geeen soldateninsigne maar een dode soldaat opgraaf)

  2. Sunnymoon

    *de hele tijd

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>