Dingen die ik wel en niet wil doen.

Laten we beginnen met het feit dat mijn vrienden van de VDAB mij intussen doorverwezen hebben naar een interimbureau, alwaar ik trajectbegeleiding zal ontvangen en dit omdat ik intussen 6 maanden werkloos ben. Voor iemand er meent aan te twijfelen: ik ben wel degelijk op zoek naar werk en ik ga wel degelijk gaan solliciteren. Ben ik defensief? BEN IK HET?

Ik zal mijn situatie even verder uitdiepen, kwestie van aan te tonen dat ik geen paria ben die LEEEEEFT! OP DE RUUUUG! VAN DE BELASTINGBETALER! (want dat is wel een beetje het gevoel dat na een paar maanden willens nillens de kop opsteekt) Ik zit dus sinds maart zonder werkgever, maar de eerste maanden had ik nog een odd jobje, dus ben ik pas rond eind juni serieus beginnen solliciteren voor iets vast. Menigmaal kreeg ik antwoord dat het verlof werd ingezet en ik dus ergens begin augustus meer zou horen. Ik ben nog steeds voor een paar dingen in de running, maar ik ben ook al een paar keer ferm afgewezen. En geloof het of niet, maar dan durft ge wel eens twijfelen aan uw mojo. Ik was vroeger zo goed in jobs krijgen, zie je.

Enfin, gisteren kreeg ik te horen dat ik voor een bepaalde job wel een geschikte kandidate ben, maar één iemand met net iets meer kwalificaties de job voor mijn neus heeft weggegrist. Ik vervloek die mens niet en ook mijn hart is niet aan het bloeden geslagen (de job leek tof, maar bevond zich niet helemaal in de rayon ‘droomjobs’), maar omwille van gelijksoortige redenen word ik door de overheid als een havik in de gaten gehouden om te zien of ik wel mijn best doe in gans dat jobhuntinggedoe.

Wat ik uiteraard begrijp. Ik krijg tenslotte geld om te solliciteren en daarom vind ik trajectbegeleiding helemaal geen slecht initiatief, maar toen mijn begeleidster me een document onder de neus schoof waarin stond dat ik verplicht ben een projectweek te volgen, begon mijn ego geweldig hard te protesteren. Tijdens een projectweek is het namelijk de bedoeling dat je in groep leert solliciteren. En dat doet inwendig zo’n zeer! I CRINGE! I LAMENT! Ik kan de rolspelen nu al rieken. Ik kan wel begrijpen dat mijn begeleidster best kickt op een mooi afgerond dossier, maar na een anderhalf uur durend gesprek had ik wel gedacht dat ze zou merken dat ik best wel uit mijn woorden kan geraken en ook weet dat ik niet al sjiekend ‘yo gèst’ moet roepen om mijn interviewer te groeten.

“Na afloop van de projectweek waren er wel een paar mensen die zeiden dat ze er nu eens nìks aan gehad hebben, maar dat was sowieso al volk van een moeilijke slag.”

Alsjeblief. Dat is veur ip je taloore.

Dus er is dat. En er is ook de clausule. De clausule waarin staat dat, eens ik werk gevonden heb, de trajectbegeleidster een bezoek op de werkvloer zal brengen om te zien of ik het er wel goed van af breng. Dat vind ik dan weer ronduit neerbuigend. Ik heb het al jaren op mijn eentje gered, dus het lijkt me onwaarschijnlijk dat ik opeens en masse perforators ga beginnen ontvreemden en tijdens de kantooruren wat doobies ga smoren.

Soit. Dit kan allemaal als heel onsamenhangend en pretentieus gewauwel lijken, maar ik wenste gewoon dat iemand ‘ja’ zou zeggen en dit liefst voor 7 oktober, zijnde de start van projectweek.

Oh, en ik wil allerlei andere dingen wél doen, dus ik ben kik zo geen vieze nog niet, ze. Alleen misschien een beetje te trots om op bepaalde vlakken ‘begeleid’ te worden.

One response to “Dingen die ik wel en niet wil doen.

  1. Jeroen

    en als je nu eens een weekje een interimjob zou doen? beginnen die zes maanden dan opnieuw te tellen?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>