Over hoe ik een boodschap overbreng.

Ik mocht gisteren terug op sollicitatiegesprek! Het zou trouwens wel eens mijn laatste kunnen geweest zijn, wegens uitzicht op een waanzinnig wijze job, maar ik deel toch graag enkele vragen die de vijfkoppige jury op mij heeft afgevuurd. Kwestie dat jullie weten hoe HARD EN ONWENNIG HET LEVEN VAN EEN WERKLOZE KAN ZIJN! Een bijzonder onevenwichtige situatie trouwens, zo vijf tegen één. In principe zou je evenveel vrienden moeten mogen meenemen, vind ik, als bijkomende versterking bij het tackelen van moeilijke vragen of counteren van lastige opmerkingen. Het is een idee om mee te spelen.

“Simberly Lonia, niet punctueel mevrouw? (stilte) Wat ìs tijd eigenlijk? Bestààt tijd wel?” *vriend 1 staart enigmatisch uit het raam*

Shit would make me look good!

Soit.

Vraag één:

-Jurylid: “Hoe breng jij een boodschap over, Simberly?”

-S: (heeft eigenlijk geen idee waarover ze het heeft. Hoe breng je een boodschap over? Door hem te uiten, zeker? Wat is kunst? Aaargh.) Eurh. Hoe?

-J: Op welke wijze?

-S: (zoekt krampachtig naar een manier om deze vraag in haar voordeel om te buigen) Ik denk zo oprecht en vriendelijk mogelijk.

J: En een slechte boodschap?

S: Op dezelfde manier, zo oprecht en vriendelijk mogelijk? (aarzelt) Welja, ‘t is ook te zien hoe slecht de boodschap is natuurlijk.

J: Hm. Nu spreek je jezelf wel tegen.

S: (is haast even verward als de kijkers van Lost) Welja, als ik iemand moet gaan vertellen dat iemand onder een vrachtwagen is beland..

Wat kan ik zeggen? Vreemde vragen gunnen mij te veel vrijheid in mijn hoofd. Uiteindelijk vroeg ze op welke manier ik iemand zou vertellen dat ik een fout gemaakt heb op het werk. Denk aan de rare momenten die we met z’n allen zouden hebben vermeden, mochten we met die vraag begonnen zijn, denk ik dan.

Vraag twee:

J: “Heb jij ervaring met doelstellingen, Simberly Lonia?”

S: (Heb ik ervaring met doelstellingen? Zit niet elke werkdag vol met doelstellingen?) ..

J: Ja?

S: (denkt na) Tijdens mijn job bij een productiehuis moest ik soms wekelijks 6 scripts schrijven. (Dat was wel een doelstelling, vermoed ik. Is dat wat ze wil horen?)

J: Mh-hm. En hoe begin je aan zoiets?

S: Hoe begin je aan zoiets? Je deadline in de gaten houden en er gewoon aan beginnen, zeker? (zenuwachtig lachje)

J: Je moet de vraag niet aan mij stellen, Simberly.

Voél je de awkwardness? Ben ik erin geslaagd volledig over te brengen met wat voor slecht gevoel ik die ruimte verlaten heb? :)

Toen ik uiteindelijk mijn auto bereikte, werd ik trouwens getrakteerd op een dikke blauwe streep op mijn carrosserie. Een slechtziende met ofwel een lege portemonnee of very bad ethics is met zijn auto tegen de mijne geschuurd en dacht dat ik dat precies niet zo erg zou vinden. Ik vind het ook niet zo erg, maar toch. Gauw. Ik zou het toffer gevonden hebben mocht hij of zij er niét zijn tegen gereden bijvoorbeeld.

Maar goed, na gisteren op professioneel vlak zowat 1000 doden te zijn gestorven, heb ik vandaag dus heel erg goed nieuws gekregen. Edoch uitweiden doe ik pas als alles in kannen in kruiken is. Voor’t zekerste.

Hier is intussen een foto van een spitsmuis die vandaag mijn baan kruiste en na verder onderzoek haar achterpootjes niet meer bleek te gebruiken. Ik heb ze dan maar in het gras gezet. Mijn magische oplossing voor alles. Laten we met z’n allen samen hopen dat ze na het ergste geval van pins and needles ooit, terug 100% mobiel is. Ik zie het namelijk niet zitten die slechte boodschap over te brengen bij haar naasten, weetjewel.

“Mindy may never.. walk again.”

Spits!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>