‘t God dus over skriv’n.

Een aantal weken geleden kreeg ik een stoksje doorgespeeld van Michel. Ik heb Michel eigenlijk nog nooit gezien (denk ik), maar in mijn ogen is hij een soort van omniwizard, ik moet dat eerlijk toegeven. Hij werkt, maakt eten, heeft kinderen én hobby’s, en soms praat hij over dingen waar ik echt geen hol van snap of waar de gemiddelde mens zich na zijn dagtaak niet direct mee zou bezighouden. Ik was dan ook bijzonder gevleid toen bleek dat hij mijn schrijven soms bewondert. BEWONDERT. Haha! That’s crazy.

Soit. Mijns inziens is de tijd intussen rijp geworden om eens iets met die stok te doen. (Het valt me moeilijk om de ‘that’s what she said!’ hier achterwege te laten.)

Hoe ben je er achter gekomen dat je schrijftalent bezit?

Ik denk niet dat ik ooit van mezelf zal zeggen dat ik schrijftalent heb, dus op die vraag is het moeilijk antwoorden. Mààr aangezien het mijn blog is en ik uitgebreid over mezelf en mijn levensbeschouwingen mag praten, ga ik daar eens over nadenken.

OK. Ik ben klaar.

Als ik denk aan schrijftalent, dan denk ik aan auteurs die ganse verhalen kunnen uitspinnen en hun insteek minstens 80 bladzijden lang kunnen volhouden. Ik kan nog van mening veranderen (ik doe dat gemiddeld zo’n 68 keer per dag, dus de kans zit erin), maar ik geloof niet dat het in mij zit om een boek te schrijven. Ik ben iemand van de korte, doch krachtige lancering. Langetermijnzaken die echt doorzettingsvermogen en grondige planning eisen, zijn eigenlijk niks voor mij (dahaag, werkgevers). Ik wil snel resultaat, dus leve de blog!

Ik vind het wél helemaal de max wanneer ik erin slaag een zin met een perfecte kadans te maken. Hier een woord weg, daar een woord bij. Als het ritme helemaal goed zit, kan ik dat verschrikkelijk mooi vinden.

Ik denk trouwens dat ik mijn eerste bewuste compliment op schrijfvlak gekregen heb van meneer De Coninck, onze leraar Nederlands in het 3de of 4de middelbaar. Ik had een opstel neergepend over een avontuur in de buurt van een rivier (ik had waarschijnlijk sjust Deliverance gezien) en ik kreeg daar machtig goeie punten voor. Naar ik vermoed stond zelfs het woord “Prachtig!” op mijn blad geschreven. Dat moet ongeveer de eerste keer geweest zijn dat iemand ouder zei dat ik iets goed kon/talent had. Yes, my life, it is full of sorrow.

Als je schrijversinspiratie een stad zou zijn, welke was het dan? En waarom?

Keine Ahnung. Ik ben geen globetrotter. Ik vind steden op zich eigenlijk ook niet zo interessant. Ik heb het meer voor het verleden en mensen en verhalen.

Zal ik deze vraag anders even vervangen door: “Zit het schrijven in de familie?”

En meteen vermelden dat mijn nicht in het lager ooit eens een heel tof verhaal geschreven heeft, genaamd ‘Kookpannen In Promotie’. Ik was ZO jaloers toen. Mijn moeder zal het ook niet snel toegeven en ze heeft ook nog nooit iets concreets geschreven, maar soms merk ik in haar smsjes dat er iets sluimert. Het kan ook zijn dat mijn pa al jaren een ware poëet is, maar daar heb ik vooralsnog weinig van gemerkt.

Wat heb je nodig om goed te kunnen schrijven?

Een computer. Ik schrijf veel minder vlot op papier, heb ik willen merken. Waarschijnlijk omdat het overzicht dan soms mankeert en ik minder snel kan aanpassen, deleten en copy/pasten. Eigenlijk blijk ik wel nogal ongeduldig te zijn op dat vlak, zeg!

Oh, en solitude. Als iemand op mijn vingers zit te kijken, hebben mijn teksten veel weg van Nigeriaanse spam. En ik kan ook geen muziek of televisie verdragen als ik schrijf. Te gemakkelijk afgeleid.

Ik ga er even vanuit dat je trots bent op je schrijftalent. Waar blijkt dat uit?

Als iemand zegt dat het schrijven in mij zit of een bepaalde zin leuk gevonden is, dan ga ik gigantisch blinken. Dan probeer ik mijn gezicht zoveel mogelijk in de plooi te houden om niet te laten zien hoe magnifiek ik het wel niet vind dat iemand mijn woorden en gedachtegang apprecieert. Maar dat heb ik in principe over alles dat ik “creëer”.

Als je bevestiging zoekt voor je blogs, waar vind je die dan?

In de comments? :)

Favoriete blogs, om dit stokje aan door te geven? 

Het verbaast mij zeer hard, maar ik denk dat lilith het stoksje nog niet gekregen heeft. En i. ook nog niet, peis ik. En daar ga ik het bij houden. Om eerlijk te zijn, hou ik niet echt veel andere blogs in de gaten.

Mensen die mij schone blogs kunnen aanraden, mogen dat altijd doen. Ik léés namelijk ook zeer graag.

Behalve in het woord ‘tevreden’.

Ik heb zo weinig goesting om nog iets productief te doen als het donker is, zeg. Hebben jullie dadook? Ik zou eigenlijk broccolisoep moeten maken, maar zowel mijn lijf als mijn hoofd willen gewoon in de zetel zitten zodat mijn ogen kunnen staren naar iets. A moving dot would be fine. Ik vind dit helemaal bio-onlogisch, yo.

Ja, ik leef dus nog steeds. Sorry voor mijn volledige terugtrekking. Ik heb dat meestal in september; zo een periode dat ik mijn bladerdek laat hangen en eigenlijk liefst in mijn grot zou willen kruipen en slapen. En tegen niemand praten. En schijndood zijn. Maar ik ben er nu een beetje uit. Meer zelfs! Ik heb een aantal uren geleden module 1 van De Projectweek afgewerkt.

Beetje vreemde situatie wel; mijn werksituatie en De Projectweek enzo. In praktijk schrijf ik namelijk voor De Filistijnen (Jaha! Ik heb gehùppeld toen ik het nieuws hoorde.), maar in theorie is dat zo niet. Het feitelijke aannemen zal pas ergens in februari gebeuren, waardoor ik dus nog steeds mijn weg doorploeg in het land van werkzoekenden. Uiteraard solliciteer ik intussen ook nog voor andere jobs, maar het is nu al sinds juli (denk ik) geleden dat ik nog eens uitgenodigd ben voor een gesprek. Ik heb nochtans niet de gewoonte om mij met mijn A2 diploma voor een topfunctie in de astrofysica te gaan aanbieden, maar om de één of andere reden geraak ik maar niet met mijn voet tussen de deur. In fact, mijn voet bevindt zich nog op 10 meter van de deur en reeds in de verte hoor ik al extra sloten dichtschuiven. Zo is het dus. Moeilijk moeilijk moeilijk!

But one keeps trucking. Uiteindelijk is het allemaal niet zò dramatisch. Behalve wanneer ik aan mijn portemonnee denk. HAHA!

Laat ik deze, laten we toegeven, nogal nonsensicale post, besluiten met een mooie quote die de projectleidster deze voormiddag op ons losliet: “Te is nooit goed, behalve in het woord ‘tevreden’.”

Klasse, wi.

Oh, en ook nog dit:

Worst slogan ever.

Worst slogan ever.