Wat ik soms mis…

Elke zondagmiddag ga ik eten bij mijn ouders. Sommigen kunnen dat onvolwassen vinden, maar ik vind dat geestig. Mijn broer doet namelijk hetzelfde en ik vind het leuk om nog eens met z’n allen samen te zijn zonder dat we echt hebben afgesproken. Afspreken houdt andere verwachtingen in: er moet gepraat en liefst ook gelachen worden. Als ik zondag geen zin heb om mijn mond open te doen, gaat niemand van mening zijn dat ik toch beter mijn best zou kunnen doen om een optimale sfeer te creeëren. Ik denk dat ik het een beetje zie als een re-enactment van hoe het vroeger was.

Ik kan me trouwens begod niet meer voorstellen hoe wij ooit met z’n vijven (ik heb ook nog een zus) dag in, dag uit hebben samengeleefd zonder malkander met een hoofdkussen te versmachten of op z’n minst de neiging te voelen tot. De afstandsbediening afgeven. De badkamer delen! Nergens een plek waar je écht alleen kan zijn. Ieehr! Nu ik alleen woon, lijkt dat echt 7 levens geleden.

Maar soms mis ik dingen. Ik mis achtergrondgeluiden. Mijn moeder die aardappelen aan het schillen is. Mijn vader die met zijn schraper de duivenkoten aan het kuisen is. The hustle and bustle, zeg maar. Met achtergrondgeluid is alles gezelliger. Ik lees bijvoorbeeld liever in gezelschap dat zich niks van mij aantrekt dan helemaal alleen. I wonder why. Omdat ik het altijd gewoon ben geweest, zeker?

Daarnet verliet ik mijn ouderlijke huis toen er volk arriveerde. Ze kwamen taart eten en er werd gepraat en gelachen. Ik wou niet bepaald actief deelnemen aan het gesprek, maar tegelijkertijd wou ik ook niet écht weg. Eigenlijk wilde ik het liefst blijven zitten en mij in de zetel installeren met een boek. Net als vroeger.

Soms mis ik het wel eens om gewoon een kind te zijn en niets te moeten moeten. Dat de beslissingen voor u genomen worden en ge geen fouten van groot belang kunt maken. Ik zou niet terugwillen. Maar soms voelt eraan terugdenken zo veilig dat ik efkes twijfel.

3 responses to “Wat ik soms mis…

  1. Ik kan me er iets bij voorstellen. Een vertrouwde en “veilige” omgeving, heel veel waard. Koesteren en “doorgeven”, beide geslaagd via dit logje :-)

  2. Dan raad ik u aan om eens “gedwongen” thuis te gaan wonen zoals wij deden toen we verbouwden en geen dak meer hadden boven onze kop. Je weet het rap weer. Nu kan ik terug naar mijn ouders gaan en datzelfde gevoel hebben zoals je beschrijft maar het is er enkel weer omdat ik er niet meer constant woon.

  3. Hier is het woensdagavond, spaghetti-avond! :-)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>