Miracle on simberlylonias street.

Luupe.

 

Ik kan lopen! Lopen! Es un milagro! En ik ben ervoor niet eens naar Lourdes moeten gaan bidden. Ik heb gewoon een drietal weken geleden gedacht: “Tiens. Misschien moet ik eens gaan lopen.”, en een halfuur later was het zover: met een geïmproviseerde outfit, Puma-schoenen van elks 5 kilo aan mijn voeten en Start To Run in mijn oren stond ik op de track van de Bralmeersen. Ben ik niet geweldig? Jahaa.

Het was volledig ondoordacht, maar dat ‘niet peinzen, maar doen!’-principe blijkt warempel te werken.

Zo heb ik vandaag maar liefst 5 minuten aan één stuk kunnen lopen zonder dat er achteraf enige defibrillering aan te pas moest komen. Dat mag u misschien weinig beroeren, maar ik wil toch even schetsen dat ik zelden tot nooit sportief uit het hoekje gekomen ben. Een eindje wandelen met de hond en af en toe een verloren zwembeurt buiten beschouwing gelaten, heb ik nooit de goesting gehad om mijn hartslag de hoogte te laten ingaan. Want sporten is voor losers! En daar zijn al zoveel mensen van doodgevallen dat dat mij zeker ook gaat overkomen! En ik wil niet doodvallen met een legging aan. En dan moet de politie naar mijn ouders bellen met het bericht dat ze mij bezweet op een piste hebben teruggevonden.
– “Geweun duudgevallen, mevrouw.” En mijn moeder maar bleiten, zeker!? Neeneen. Niet met deze meid.

Ik heb dus eerst een cardiologisch testje laten doen en blijkt dat de kans dat mijn hart al sportend rare dingen gaat doen of net helemaal niks meer, redelijk klein is. MOCHT IK NU ALSNOG DOODVALLEN, MAG MIJN FAMILIE BIJ DEZE SERIEUS KLACHT INDIENEN.

Ik heb vandaag 5 minuten aan een stuk gelopen. Voor de eerste keer in mijn leven waarschijnlijk. Hoera.

(Tijdens het lopen moet ik trouwens vaak denken aan Evelien. Ik weet niet goed waarom, want ik heb ze nu niet bepaald persoonlijk gekend, maar leid af uit haar posts dat ze graag genoot van de kleine dingen. Dat ze dat nu niet meer kan doen, breekt mijn hart af en toe, op de meest vreemde momenten. 30 jaar, mensen, ik ben er nog altijd niet goed van. Soit, die kleine momenten plukken, die doe ik graag met een extra effort voor haar. Niet peinzen, maar doen. Ik zal het misschien maar 4 weken meer volhouden, maar al damme hed en, emme hed.)

2 responses to “Miracle on simberlylonias street.

  1. Sonja

    Blij dat je uw loopschoenen hebt aangetrokken, maar nog contenter dat je weer de pen ter hand nam!

  2. ishku

    Het kriebelde opeens precies weer een beetje. Een mens kan dat hebben, hé :)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>