I did not dump that bunny.

I swear!

Het begon zondagavond. Ik reed met de auto naar mijn looptrack, as a sporty one does, en zag op de parking van de -in de naam van de anonimiteit- Bralmoersen een zwart konijntje zitten. “Vreemd”, dacht ik, “zo een zwart stilzittend konijntje op een betonnen parking. Ik ga dat eens van dichterbij bekijken.”

Toen ik naderde, zag ik het al van ver. Opgezwollen dichtgeplakte ogen en een vervormde kop; het begint met myxo en eindigt met matose. Het is myxomatose. “Sjjjjja, hier kunt ge toch niet echt veel meer aan doen, peis ik. Probeer het te vergeten, ga gaan lopen en we zullen dan wel nog zien.”, suste ik mijn innerlijke kind. Zo gezegd, zo gediggidaan. Ik liep, maar bleef maar denken aan het konijn. Fluffy deformed bunny. In z’n uppie. Het kwam dan ook niet als een verrassing toen ik 2 seconden later paardenbloemblaadjes aan het plukken was om te zien of het knijn zou toehappen.

AND IT DID.

Het knabbelde zo smakelijk en deels bezeten aan die stengels, en de lucht begon zo onheilspellend donker te worden dat ik besloot dat ik het keun niet zomaar kon achterlaten. Blind, hongerig en helemaal alleen in de regen. Dat was toch veel te triestig, zeker? Morgen was het pinkstermaandag, maar ik ging toch eens bellen naar die dierenarts die gelieerd is aan het vogelopvangcentrum van Merelbeke. Zij heeft voor mij al eens gratis een merel uit haar lijden verlost en misschien kon ze deze bunny wel redden of op zijn minst zijn piip op een rustige manier uitdoven.

Die nacht bracht het knijn dus door in een kartonnen doos in mijn boilerroom, op een bedje van stro en paardenbloemblaadjes bij de vleet. En ik maar bleiten bij mijn lief: “Ik wil gewoon, dat als het sterft, dat het niet alleen sterft, maar voelt dat er zorg voor hem of haar gedragen wordt.” Hij moet soms wat verdragen, die huisgenoot van mij, ik geef dat toe. Maar hij heeft toch maar schoon een wortel gedicet, bless him.

Schermafbeelding 2015-05-26 om 21.58.02

Anyhoo, de ochtend kwam en alsof het kerstdag was, ging ik naar de kartonnen doos kijken. Knijntje weg en vreemdsoortige kaka op plaatsen waar kaka niet hoorde. Ik vond het konijn en zag de vlooien krioelen over zijn hoofd. “Dat is eigenlijk toch wel vies, zo een ziek konijn.”, dacht ik. Straks sterft het hier en vinden de vlooien nieuwe gastheren in mijn katten. Dat kan toch ook niet zijn?”

Ik belde naar de dierenarts en kwam terecht bij die van wacht. Hij vroeg om morgen nog eens terug te bellen, maar morgen moet ik werken en mijn lief wil Donnie Darko niet naar de dierenarts brengen. Dus ik telefoneren naar de parkbeheerder van de Bralmoersen. Volgens hun website gaan die diervriendelijk om met residentiële konijnen met myxomatose. Nen harten klowp owp de kowp waarschijnlijk. Hij nam echter niet op, dus kwam ik uiteindelijk tot de conclusie dat mij slechts 1 optie meer restte. Bunny terug uitzetten in een groen stukje van de Bralmoersen waar hij…

A) myxomatose overwon en talloze immune baby’s zou maken.
B) zou gevonden worden door een parkbeheerder en deze wereld dra zou verlaten.
C) nog even zou doorleven alvorens hij aan de ziekte ten onder ging.

Even later zat ik in mijn auto op de parking van de Bralmoersen met een wiebelende kartonnen doos op de passagierszetel. WAAROM IS ER ZOVEEL VOLK IN DE BRALMOERSEN OP EEN PINKSTERMAANDAG!? Hoe kan ik dit in hemelsnaam ongezien afhandelen?

“Doe alsof ge dit hoort te doen. Alsof het supernormaal is dat ge een kartonnen doos in het midden van een stuk bos zet en wandel weg aan een tempo alsof ge niets te verbergen hebt.”

Ik keek dus schichtig om mij heen, stond wat te dralen aan een stukje bos, dropte de doos en stormde aan topsnelheid terug naar mijn auto. Eens binnen checkte ik de plaats delict en zag 2 mensen bukken aan mijn kartonnen doos en vervolgens heel kwaad mijn richting uit kijken.

Ik hoor het hen zo zeggen: “Kunde da nui geloven? Die kwamt daar geweun haar ziek konijn afzet’n, vent! Sommigte mensch’n kenn’ écht geen schaamte!”

I DIDN NOT DUMP THAT BUNNY. IT WAS THERE ALL ALONG! IK HEB HET GEWOON ERGENS GEZET WAAR HET BLINDELINGS NOG WAT ETEN KON VINDEN.

‘t Is ook de laatste keer geweest, ze maat. (maar waarschijnlijk ook niet)

One response to “I did not dump that bunny.

  1. jvt

    Wunderschön. Te peinzen dat ik gisteravond in een vlaag van tweeduizendvijvige nostalgie op zoek ging naar ishku, en dan toch nog op iets levends uitkwam. En iets ranzigs.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>