Want we zijn allemaal de conducteur van ons eigen leven. Verstoaj’t?

Ik ga het gewoon zeggen:

Treinreizen maakt mij goedgezind.

Allez, vandaag toch. Ik vermoed voordien ook, maar het is me eerder niet zo opgevallen, omdat ik doorgaans best een contente mens ben. De afgelopen weken was het iets minder. Tijd voor een situatieschets -ets -ets -ets:

Ik was heel efkes overgestapt naar The Dark Side. Boosheid en haat welden in mij op omdat de wereld mij een useless small fry deed voelen met zeer weinig inspraak en mij liet geloven dat het gewoon allemaal enorm slecht gaat. Met alles en iedereen. Breek me de bek niet open over de Vlaamse regering en evenmin over het gevoerde beleid op mijn huidige werkstation, zijnde de HoGent. Ik ben ontslagen wegens besparingen en ik ben niet de enige. Capabele en toegewijde mensen worden de laan uitgestuurd en ik begrijp besparingen en ben voor vooruitgang en efficiëntie, maar de menselijkheid is ver te zoeken. Soit. Mijn optimisme begon eruit te zien als een ijspiste op 17 december: zwaar vertrappeld en half gesmolten. (TOPICAAAAL!)

Tot vandaag dus, toen ik voor het eerst in een week of 3 nog eens de trein nam. De trein is de max! Ik kom stukken blijer toe op mijn werk en thuis. De redenen som ik hieronder op:

– Ik stond niet in de file.
In Gent is het elke ochtend file en daar word ik niet blij van. Aanschuiven met zicht op beton en ijzer. Neeje, dat is’t niet.

– Ik werd niet bedwelmd door uitlaatgassen.
Uitlaatgassen ruiken, geeft mij de indruk dat ik KANKER! aan het inademen ben. KANKER! KANKER! Ik probeer dan zowat subtiel mijn sjaal voor mijn neus en mond te houden, hopend dat ik daardoor misschien 2 maanden langer zal leven, but who am I fooling, right? De geur van mijn wasverzachter gaat geen mensenlevens redden.

– Ik zag geen filegezichten. (woord van het jaar, anyone?)

De gezichten van de mensen rondom u als ge in de file staat. MY WORD! Levensmoeheid, verveling, agitatie. Geen expressies waarvan ik spontaan een rondje ‘Supercalifragilistiexpialidocius’ pleeg in te zetten. Als mensen beginnen te claxonneren, verlies ik al helemaal mijn vertrouwen in de mensheid. In een ijzeren bak stappen, geeft alleman precies de indruk dat er niets mis is met onbeschoft en asociaal gedrag. Op dat moment ben ik ervan overtuigd dat iedereen iedereen haat en denk ik met weemoed terug aan de goedheid van Moeder Theresa.

En dan is er dus de trein.

animationrainbow
Deze ochtend zette ik me naast een vader die zijn stilletjes brabbelende zoon op de schoot had. Ter info: het kind was anderhalf ofzo, so nothing out of the ordinary there. Ik weet niet hoe het komt, maar kinderen hebben tegenwoordig dezelfde uitwerking op mij als puppy’s en kittens, dus ik kon! gewoon! niet! anders! dan! oogcontact! maken! en HEEL BREED LACHEN, waarop het kind verschrikt wegkeek, maar 2 seconden later het liedje van FC De Kampioenen inzette. Onbekenden lachten opeens naar elkaar en het geloof dat mensen eeeeeeeigenlijk feitelijk misschien wel OK zijn, begon stilaan terug te ontdooien. Ik heb niet veel nodig, ik.

Ik had ook de tijd om in mijn boek te lezen. Anna Karenina, een dikke stationsroman waarin een hevige verliefdheid momenteel hoogtij scheert. Ik voel mij daar op slag ook verliefd door. Stukken beter dan uw dag inzetten met nieuws over nieuwe en oude miserie.

Daarenboven was het druk op de trein en de conducteur moedigde mij zomaar even aan om toch maar in de 1ste klasse te gaan zitten. En toen stapte ik af en gooide een onbekende vent op een non-seksuele, non-hipthrusting manier een kushandje naar mij en passant. Waarschijnlijk een beetje coocoo in the coconut, maar DAT HEBT GE DUS ALLEMAAL NIET ALS GE IN DE FILE STAAT, ZULLE.

Al dat individualisme en elk zijn voiture, dat is toch ook voor niks goed. Stelt u een beetje open en kijk rondom u. Het is allemaal zo slecht nog niet, in die radius van 5 vierkante meter. Toch?

Kimberbos is boos.

Ik had vandaag een leuke dag. Er diende te worden vergaderd en er was dus tijd noch gelegenheid om eens te checken hoe het nog zat met de wereld vandaag. Ik was goedgemutst, ontspannen en best tevree eigenlijk. En toen kwam ik thuis en keek ik naar het nieuws en las ik een stukje krant. Het contract met Electrabel, de Belgische wapenhandel, het fucking kli-maat-ak-koord, aaaaargh. Mijn hart schakelde binnen de minuut een versnelling hoger en in mij voelde ik een gigantische blob ergernis groeien. En nijdigheid. Want wat de politieke wereld dezer dagen aan het beslissen is en hoe schaamte- en visieloos die beslissingen worden genomen, slaat mij helemaal murw.

De huidige regering (en die van andere landen) is er zo stilaan in aan het slagen om die vrij optimistische tot naïeve vrouw die ik zo graag ben, zoetjes aan de poer af te pakken. Ik heb steeds geloofd dat de meerderheid van de mensen het goed voorheeft met elkaar en dat “alles dus uiteindelijk wel eens min of meer in orde zal komen”. Dat gerechtigheid zal geschieden en politieke machtspelletjes en geld ooit wel eens ondergeschikt zullen geraken aan gezond verstand, algemeen welzijn en een deftig leefmilieu.

Maar hoe kan dat nog? Hoe kan ik nog optimistisch en hoopvol zijn als ons minuscule land zich zo laat verdelen over iets logisch als een deftig klimaatbeleid? Hoe kunt ge het belang van zoiets zo bagatelliseren of ondergeschikt maken aan politieke spelletjes? Hoe moet ik vertrouwen hebben wanneer ministers de wet naast zich kunnen neerleggen om miljoenendeals te sluiten of zich er volledig ok bij voelen om staalhard te staan liegen over belangrijke zaken die ons allemaal aanbelangen en waarvan we ook het fijne willen weten?

Ik heb het eigenlijk aan het huidige beleid te danken dat ik politiek alsmaar meer een vies beest vind, dat ik denk dat elke politicus een vijfdubbele agenda in zijn rugzak rondsjouwt en dat het oprechte welzijn van de burger en democratie niks meer betekent voor hen. En dat wetten, verslagen en adviezen met de voeten kunnen getreden worden, zonder dat daar consequenties aan vasthangen. Of straffen of berispingen.

Ja, er wordt wel even gemord, het nieuws wijdt een paar dagen wat blokken aan een geval van incompetentie, onbestaande visie op lange termijn (mijn Gòd, Joke Schauvliege) of de resultaten van smerige lobbying, maar na een paar dagen verzwakt de aandacht en lijkt men gewoon weg te geraken met ongelooflijk scheve situaties. Althans, dat is het gevoel waarmee ik nu rondloop en waar ik ongelooflijk gefrustreerd van word en vooral, waar ik vanàf wil. Het doet mij zagen tegen mijn lief, tegen mijn familie en tegen mijn maten terwijl ik eigenlijk wel betere dingen te doen heb. Ik weet gewoon niet meer waar ik naartoe moet met al die ontevredenheid. Wat moet ik ermee doen?

Heeft iemand in feite al eens onderzoek gevoerd naar het effect van de regering en haar gevoerde politiek op de gemiddelde Belg? Als ik mijn bloeddruk mag geloven, denk ik namelijk dat er een nieuwe stille doder in de maak is. Fuck alle overheidscampagnes die mensen ertoe moeten aanzetten een betere mens te zijn. Begin eens met een deftig, transparant en logisch beleid, het zou miljaar al veel schelen.