Kimberbos is boos.

Ik had vandaag een leuke dag. Er diende te worden vergaderd en er was dus tijd noch gelegenheid om eens te checken hoe het nog zat met de wereld vandaag. Ik was goedgemutst, ontspannen en best tevree eigenlijk. En toen kwam ik thuis en keek ik naar het nieuws en las ik een stukje krant. Het contract met Electrabel, de Belgische wapenhandel, het fucking kli-maat-ak-koord, aaaaargh. Mijn hart schakelde binnen de minuut een versnelling hoger en in mij voelde ik een gigantische blob ergernis groeien. En nijdigheid. Want wat de politieke wereld dezer dagen aan het beslissen is en hoe schaamte- en visieloos die beslissingen worden genomen, slaat mij helemaal murw.

De huidige regering (en die van andere landen) is er zo stilaan in aan het slagen om die vrij optimistische tot naïeve vrouw die ik zo graag ben, zoetjes aan de poer af te pakken. Ik heb steeds geloofd dat de meerderheid van de mensen het goed voorheeft met elkaar en dat “alles dus uiteindelijk wel eens min of meer in orde zal komen”. Dat gerechtigheid zal geschieden en politieke machtspelletjes en geld ooit wel eens ondergeschikt zullen geraken aan gezond verstand, algemeen welzijn en een deftig leefmilieu.

Maar hoe kan dat nog? Hoe kan ik nog optimistisch en hoopvol zijn als ons minuscule land zich zo laat verdelen over iets logisch als een deftig klimaatbeleid? Hoe kunt ge het belang van zoiets zo bagatelliseren of ondergeschikt maken aan politieke spelletjes? Hoe moet ik vertrouwen hebben wanneer ministers de wet naast zich kunnen neerleggen om miljoenendeals te sluiten of zich er volledig ok bij voelen om staalhard te staan liegen over belangrijke zaken die ons allemaal aanbelangen en waarvan we ook het fijne willen weten?

Ik heb het eigenlijk aan het huidige beleid te danken dat ik politiek alsmaar meer een vies beest vind, dat ik denk dat elke politicus een vijfdubbele agenda in zijn rugzak rondsjouwt en dat het oprechte welzijn van de burger en democratie niks meer betekent voor hen. En dat wetten, verslagen en adviezen met de voeten kunnen getreden worden, zonder dat daar consequenties aan vasthangen. Of straffen of berispingen.

Ja, er wordt wel even gemord, het nieuws wijdt een paar dagen wat blokken aan een geval van incompetentie, onbestaande visie op lange termijn (mijn Gòd, Joke Schauvliege) of de resultaten van smerige lobbying, maar na een paar dagen verzwakt de aandacht en lijkt men gewoon weg te geraken met ongelooflijk scheve situaties. Althans, dat is het gevoel waarmee ik nu rondloop en waar ik ongelooflijk gefrustreerd van word en vooral, waar ik vanàf wil. Het doet mij zagen tegen mijn lief, tegen mijn familie en tegen mijn maten terwijl ik eigenlijk wel betere dingen te doen heb. Ik weet gewoon niet meer waar ik naartoe moet met al die ontevredenheid. Wat moet ik ermee doen?

Heeft iemand in feite al eens onderzoek gevoerd naar het effect van de regering en haar gevoerde politiek op de gemiddelde Belg? Als ik mijn bloeddruk mag geloven, denk ik namelijk dat er een nieuwe stille doder in de maak is. Fuck alle overheidscampagnes die mensen ertoe moeten aanzetten een betere mens te zijn. Begin eens met een deftig, transparant en logisch beleid, het zou miljaar al veel schelen.

2 responses to “Kimberbos is boos.

  1. Daisy

    Amen! Vooral dat gevoel van machteloosheid. Het gevoel van totaal niet gehoord te worden, terwijl er zoveel burgers zijn die het tegenwoordig duidelijk beter weten (en vooral beter ménen) dan de gemiddelde politicus…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>